Week 2

juni 2, 2014  |  Uncategorized  |  No Comments

Dag 8 Villazón – Tupiza
Vandaag staat op de planning naar Uyuni, de stad liggend aan de grote zoutvlakte te gaan. Ik begin de dag met sleutelen. Ik moet de sproeier vervangen. Alles moet eraf om de carburateur open te halen. Ik had twee sproeiers gekocht, maat 75 en 80, maar het blijkt dat ik 75 en 50 meegekregen heb. Dan maar beginnen met 75. Alles er weer op en op zoek naar sproeiertje 80 alvast, voor het geval dat. De motor loopt bagger maar komt vooruit. Ik kom een andere motorrijder tegen op een flitsende motor. Ze hadden hem wel geld proberen af te troggelen bij de grens. Uitgelegd dat het niet nodig was en toen samen vertrokken. O ja, klein detail, tijdens het kettingstellen kwam erachter dat ik in al mijn gereedschap vergeten was te checken of de maten wel overeen kwamen. . Ik heb een nieuwe binnenband, bandenlichters en reparatieset bij me, maar geen gereedschap om het wiel van de motor te halen. Ook nog snel even een setje steeksleutels gekocht die wél pasten.
Ik kon de motor van de andere motorrijder niet bijhouden, en besloot toch direct alweer de sproeier te wisselen. Inclusief alle bagage eraf en erop kost het me nu 20 minuten. Aangekomen bij de volgende stad besluit ik niet verder te gaan. De route die ik wil nemen is niet geasfalteerd en 200km lang. Ik besluit even goed informatie in te winnen en uit te rusten omdat ik me ondertussen wel ziek begin te voelen.
Ik hoor van de tankpomp bediende tot aan de touroperator dat het een heel slecht idee is met mijn motor die route te nemen. Het is niet gewoon een ongeasfalteerde weg, maar echt off road met stukken diep zand. De route die 250km om is, is helemaal geasfalteerd. Mijn nieuwe, 2 dagen Boliviaanse routekaart was blijkbaar al verouderd.
s’ Middags ontmoet ik een heel leuk Duits stel waarmee ik later nog ga eten, en ga vroeg mijn bed in.

Dag 9 Tupiza – Uyuni
Na een heerlijk ontbijt in het hotel ga ik op weg. Overigens, het hotel, met een tweepersoonsbed en inclusief ontbijt kost 60 Boliviaanse pesos, ongeveer 6 euro.
De weg is goed maar de motor loopt slecht. Ik kom amper vooruit. Ik besluit te wisselen naar mijn originele instellingen en alleen het luchtfilter element eruit te halen. Geen groot succes. De motor loopt nog slechter dan eerst. Wéér alles eraf en die andere sproeier erin en luchtfilterelement er weer in. Ik krijg de luchtfilter en niet mooi en en probeer het dan maar zo. Ook nu loopt de motor gammel. Na een paar honderd meter weer stoppen en luchtfilter er netjes inzetten. De-motor-komt-niet-vooruit. Ik snap er niks van. Bougie kapot? Lijkt me niet, maar toch maar proberen. Geen enkel verschil. Ik sta ondertussen op een woestijn/steppe achtig gebied. Wat nu? Rustig nadenken. Ik haal de nieuwe bougie eruit en het valt me op dat hij helemaal zwart is. Beetje gek, na 3 kilometer. Dan valt het kwartje. Hij moet dus alsnog te veel benzine krijgen en ik ga op zoek. Ja hoor, bij de laatste keer monteren van de carburateur heb ik het chokeklepje open getikt. Ik kan er gelukkig om lachen en hij loopt nu weer redelijk. De motor heeft het moeilijk vandaag, het is enorm veel klimmen en weer dalen. Bij Potosí besluit ik toch door te gaan, en dan maar het laatste stuk in het donker te rijden. Ik wil niet weer een dag verspillen. De weg is goed, het moet geen probleem zijn als ik rustig rijd. Ik kom om 8 uur aan en kom net de motorrijder van de andere dag tegen. Het eerste wat hij zegt is: Ik ben zo blij je te zien, ik dacht aan je toen ik die offroad route nam. Het kostte met mijn allround motor al 2 dagen, en ik hoopte dat je erdoor heen zou komen. Ik zag schijnbaar ook groen van de vermoeidheid. Gegeten met wat motorrijders, iedereen vond mijn brommer zo cool, en toen naar bed gegaan. Ook vandaag maar voor een privé kamer gekozen, aangezien het verschil 2 euro was en ik wel even goede slaap kon gebruiken. Wel erg koud hier in Uyuni.

Dag 10 Uyuni
Ik ben speciaal naar Uyuni gekomen voor de zoutvlakten. s’ Ochtends een dagtour geboekt en met een groep van 6 mensen en 2 kleine kinderen op weg gegaan. Het stikt hier van de backpackers. Allemaal Engelssprekende twintigers. Je hoort hier weinig Spaans. De meeste doen een drie- of vierdaagse tour. Elke dag vertrekken er wel 50 4×4′s hoorde ik. En iedereen doet hetzelfde rondje. Ik had het toeval tussen al deze mensen net bij 2 evangelische families terecht te komen. Beide hadden hooggeplaatste functies in de kerk. Een van directeur van de televisie en radiostations in Bolivia (27 radiostations en een televisiezender) Het was een hele leuke dag. De zoutvlakten zijn indrukwekkend. Ik wat van het zoutverwerkings proces gezien en s’avonds kwamen we wat later aan dan gepland omdat een andere 4×4 pech had. Het wordt hier s’nachts heel koud dus je moet elkaar wel goed helpen.
Aangekomen in Uyuni uit eten geweest met die 2 families. Toen kwam het moment wat ik de hele dag al een beetje gevreesd had. ‘Geloof je in god?’ Ik vond het vervolgd niet erg prettig. Het was bijzonder hoe de sfeer omsloeg. Het was alsof er een knop omging en allen probeerde mij te overtuigen van mijn stupiditeit en ongelovigheid. Gelukkig lieten ze me halverwege de maaltijd even verder eten en ik probeerde ze uit te leggen dat ik iedereen respecteerde maar niet zoveel zag in hun redenatietechniek (lees: drogredeneringen) en dat ik niet wilde geloven in iets uit angst, maar omdat ik er daadwerkelijk in geloofde. En dat ik bij problemen bij mijzelf te raden ga en de externe locus van control hanteer. Uiteindelijk veranderde de sfeer wat en gaven ze aan dat ik blijkbaar meer geloof moest hebben dan hen, omdat ik alleen maar in mijzelf geloofde. De evolutietheorie kwam nog even ter spraken en uiteindelijk namen we onder dezelfde goede sfeer afscheid. Ik denk ook niet dat ze om dat moment doorhadden dat het best wel intimiderend was hoe ze mij probeerde te overtuigen van mijn onwetendheid. En volgens de beste man, die Chileen was, waren de wonderen de wereld nog niet uit als Nederland won van Chile over een paar weken op het WK!
Lekker mijn bed in! Om 22.00 zie ik op mijn telefoon dat het -12 graden is. Of het klopt weet ik niet, maar het is aardig koud in een kamer zonder verwarming.
Ik schrijf dit nu ook allemaal aan een tafeltje in mijn kamer, met thermokleding, een dikke jas, een thermosfles met warm water en koude vingers. In de morgen is het hier ook nog gewoon onder nul.

Dag 11 Uyuni – Potosí
Vandaag heb ik de koude even afgewacht in bed. Ik heb alle verhaaltjes van mijn blog bijgewerkt en ben op zoek gegaan naar Octaan Booster. Gister vertelde iemand mij dat de benzine hier een octaangehalte heeft van tussen de 80 en 85. Dat verklaart veel.. Dus op zoek naar zo’n flesje toverdrank. Nog een hele klus, iedereen stuurt je de andere kant op. Dertig minuten later heb ik het laatste flesje in handen. Ik voel me net Asterix. Ik begin met nauwkeurig af meten met een spuitje, maar het heeft halverwege de eerste berg weinig effect. Bovenop de berg gooi ik er nog een paar scheutjes in, een beetje uit de losse pols. De rest van de trip ga ik als een F-16. Vlakbij Potosí wordt ik nog gelaserd door de politie. ( Ik kwam met 90 de berg afzwabberen) ‘Of ik me wel aan het snelheidslimiet van 80 wilde houden’ ik had de boete met alle liefde betaald. In Potosí twee Nederlanders ontmoet in het hotel en daar mee wezen eten en wat drinken!

Week 1

mei 28, 2014  |  Uncategorized  |  No Comments

Dag 1 Santiago – Mendoza
Vertrek uit Santiago. Na nog wat laatste spullen weg gegeven te hebben vertrek ik alsnog overbeladen richting de grens. Bij de eerste heuveltjes daalt de snelheid al naar 60Km per uur en begint het schakelen tussen de versnellingen. Aangekomen bij de bergpas begint het pas. De pas is een aantal dagen dicht geweest, dus al het verkeer wil nu passeren. Honderden vrachtwagens staan in de rij. Gelukkig gaat 30km/u de berg op dan nog wel sneller dan iedereen die stil staat. Na 2 uur wachten ben ik de grens over. Wel nog even spannend of het allemaal ging lukken. ‘We moeten wel even kijken of je de grens over kan met die motor’ !wat?
De hele klim en het wachten bij de douane heeft me wel de hele dag gekost. Het wordt hier vroeg donker, dus van de volgende 200km heb ik het meeste in het donker gereden. Niet echt prettig met al die vrachtwagens en wegen die je niet kent. Gelijk regel één en twee gebroken van ‘motorrijden in het buitenland’ (1: niet in het donker rijden, 2: echt niet in het donker rijden).
Aangekomen bij mijn logeeradres in Mendoza was alles weer goed. Motor veilige plek en het avondeten stond al klaar! s’ Avonds nog naar een studentenfeestje geweest.

Dag 2 Mendoza – S.J. de Jachal
Geld gewisseld, leve de ‘bleu dollar rate’. Dollars zijn heel gewild, dus leveren veel op. Zo’n 30% meer op de zwarte markt. Toen op weg naar het noorden. Het doel voor vandaag iets bijgesteld, en na een dag met prachtige landschappen geëindigd in San José de Jachal, een provinciedorp. Bij de plaatselijke ‘hospedaje’ een kamertje gehuurd. Een afzichtelijk pand met onder andere een lekkend toilet, waarbij het water op je regende als je erop zat. s’Avonds kwam het hele dorp tot leven. Alles sluit hier om 2 uur en gaat pas om 6 uur ( tot 9 uur) weer open. Wat gegeten en vroeg naar bed.

Dag 3 S.J. de Jachal – La Rioja
Wat is het hier koud s’ochtends. De wekker ging vroeg maar ik kan mijn slaapzak niet uitkomen om de kachel aan te zetten. De douche maar overgeslagen, daar knap ik niet echt van op. Na uren rijden ontbeten in gezellig dorpje Villa Union. ‘Adonde vas?’ Waar ga je heen?
‘Naar boven, via route 40′, zei ik. Dat ging hem dus niet worden. De enige weg naar boven was dicht vanwege wegwerkzaamheden. Snel een logeeradres gezocht en op weg gegaan naar La Rioja, de hoofdstad van deze streek. Jammer genoeg wel 200km om. In Nederland kan ik me dat niet voorstellen. Wegwerkzaamheden, we vinden het al vervelend als je een kilometer om moet rijden. Gelogeerd bij een mede-geneeskunde student!

Dag 4 La Rioja – Rosario de la Frontera
De volgende dag om weg gegaan naar Salta. Bij vertrek was het al een beetje spannend of ik het wel zou halen in één dag. Het schoot lekker op maar het leek me toch een beter plan niet weer in het donker te rijden. Die laatste 175km tellen dan dubbel. Ik had ‘s ochtends al een logeeradres gezocht en reactie gekregen van iemand uit Rosario de la Frontera
Supergoede keus! Wat een warm welkom. Het was een advocaat uit het plaatsje, en ik was de eerste die hij uitnodigde via Couchsurfen. Het was veel beter en gezelliger dan een hotel! Argentijnse steak gegeten en wijn gedronken, en natuurlijk de Aguardiente niet te vergeten. Hij had al veel van de wereld gezien, en had leuke verhalen.

Dag 5 Rosario de la Frontera – Salta
Om 13.00 aangekomen in Salta. Een mooie stad voor de verandering. Het is een heel ander gezicht dan de dorpen van de afgelopen dagen. Soms waren het qua inwonertal wel steden, maar het oogde toch allemaal erg plattelands. Salta is een toeristische stad, en de hoofdstad van de regio. Ook hier ga ik weer Couchsurfen! Ik ben van plan een rustdag hier te houden morgen, ik heb veel kilometers gemaakt de afgelopen dagen en voel dat ik even een dag niet moet rijden.

Dag 6 Salta
Mijn motor is overbeladen. Hij heeft maar 10 pk, en ik heb elke pk hard nodig. Ik voel me net iemand uit India die op een veel te overbeladen scooter zit. Ik verdwijn bijna tussen al die spullen. Daarnaast zwabbert hij in elke bocht en blijft hij nog zwabberen als ik alweer uit de bocht ben. Het lijkt me daarom een goed idee alvast wat spullen (lees: de helft) naar Cartagena op te sturen. ‘s ochtends spullen uitgezocht en naar het postkantoor gegaan. Bij elkaar 17 kilo aan spullen alvast opgestuurd naar Cartagena. Elke onderbroek werd door de douane geïnspecteerd.
Bijna anderhalf uur later en 5 formulieren verder was het geregeld. Het geluid van stempels op formulieren is een constant aanwezig in dit soort plekken. Alles wordt van een stempel voorzien, hoe meer verschillende hoe beter. Je handtekening alleen is niet voldoende, je moet ook nog eens met je duim stempelen.
‘s Middags ben ik naar museums geweest, cultuur opsnuiven. Heel bijzondere tentoonstelling over geofferde Inca-kinderen. Deze waren in 1995 gevonden in de buurt van een vulkaan. De kinderen werden waarschijnlijk gedrogeerd met drank en cocabladeren, waarna ze van de kou stierven. Door de kou zijn ze bijzonder goed bewaard gebleven. Het was alsof het kind zo weer kon wakker worden.
Nog snel even een Argentijnse buurtkapper gepakt. Nee, ik ben niet gemillimeterd.
s’ Avonds gepoogd wat van het ‘altijd bruisende nachtleven’ te proeven, maar er was weinig toe doen.

Dag 7 Salta – Villazón ( Bolivia)
Spannende dag vandaag. Ik heb zo’n 400km in het vooruitzicht. Geen 400km Nederlands platteland, maar 400km Andes gebergte en, zoals ik later merk, 3000 meter stijgen. De wegen zijn zoals alle in Argentinië goed. Het is Luxemburg-strak en bochtig asfalt. Wat meer zuidelijk in Argentinië moest je nog wel eens goed opletten. De wegen waren af en toe als een sinus, en de dalen van de sinus waren bedoeld om water af te voeren. Soms was dit asfalt ineens slecht of er lag water. Je denkt dan dat 50 km/u niet zo hard is, maar je komt van een koude kermis thuis als het water ineens een stuk dieper lijkt te zijn als dat je dacht. Natte sokken.
Mijn motor krijgt hoe hoger hoe meer problemen met de zuurstof, net als ik. Een kleine inspanning kost ineens meer moeite en ik krijg hoofdpijn. De motor komt de berg maar amper op en begint te stotteren en te sputteren. Ik heb in Salta alvast andere sproeiers gekocht, maar ik heb geen tijd om de hele motor uit elkaar te halen. Dan maar de makkelijke manier: de luchtfilter losschroeven en eraf trekken. Mijn Honda CGL 125 brommer klinkt ineens alsof er een 500cc motorblok onder ligt. Hij stottert een stuk minder en ik kan weer 75km/u in plaats van 45.
Eenmaal bij de grens is het al pikkedonker. Het is gelukkig rustig (en koud). Hokje 1, immigratie, passeer ik zonder problemen. Bij hokje 2 heb ik een probleem. De douanebeambte wil al mijn papieren zien, en bekijkt ze wel héél uitvoerig. Ik denk ondertussen dat hij graag een beetje interessant probeert te doen en verwacht eigenlijk een beetje dat hij wat geld wilt zien. Als ik na 5 minuten vraag of er een probleem is, draait hij zijn computerscherm en zie ik een pop-up op zijn scherm dat deze persoon op de motor het land niet mag verlaten. Oeps, problemen. De naam is alleen niet de mijne, de motor wel. De naam is ook niet de oude eigenaar van de motor. De baas wordt erbij gehaald, en er wordt om 21.30 nog met de grensovergang met Chile gebeld. Dan wordt de baas van de baas gehaald en die snapt het ook niet. Dan valt er een kwartje en leg ik ze uit dat de waarschuwing een fout moet zijn, omdat deze uit 2010 komt en de motor uit 2013 is. Na even gefrons, en een korte woordenwisseling tussen de beambten, is het ‘pasa no más.’ Ik krijg een stempel en kan snel gaan. Hokje 3 en 4 overigens geen problemen. Villazón is een beetje duistere grensstad, ik voel me er niet echt op mijn gemak. Ik vind een prima hotel en de motor kan binnen traan. Snel even wat eten en dan naar bed.

Nieuw rubber!

mei 15, 2014  |  Uncategorized  |  No Comments

Bezig met de voorbereidingen voor aanstaande maandag! Niet op weg zonder nieuwe bandjes natuurlijk. Het was even zoeken, maar uiteindelijk se goede maat Pirelli gevonden! Iedereen rijdt hier op troep. Als je goede banden wilt, moet je even zoeken, zeker als.je dan ook nog een combinatie weg/offroad wilt.
image